นักปฏิบัติ​ต้องการสะสมความเข้าใจทีละหยด​ กระทำอยู่บ่อยๆ​เนืองๆ​จากการพิจารณา-การเพ่ง,

Ego มานะทิฐิ​ ทฤษฎี​ จากการปฏิบัติแล้วเพ่งโทษคนที่ไม่ปฏิบัติ​ตามแบบตน​ สายครูบาอาจารย์​ตน,

พระนักเทศน์​ บอกเล่าแต่ทฤษฎี​ปรัชญา​ที่เอาไปใช้ประโยชน์​กับชีวิตจริงไม่ได้​, เทศน์​แค่หัวข้อเชื่อมหัวข้อ

สัมปชัญญะ​ในภวังคจิต​ แต่โปรแกรมอายตนะ​ยังไม่โหลดทำงาน, หลักสมาธิในวิถีพุทธ​คือสัมปชัญญะ,
มโนมยิทธิที่มีสัมปชัญญะ​สายฉฬภิญโญ, ญานสามารถ​ล้วงลงไปในภวังคจิต​ได้​ ไม่ใช่นึกตรึกเอา,

เพ่งกายเป็นการสะสมสัมปชัญญะ​ในวิถีจิต

ณานแห่งบุพเพสันนิวาส​า​ นักบวชทุกศาสนาสามารถ​เข้าถึงได้​ แต่นักบวชเหล่านั้นเอาตัวเข้าไปเป็นในสิ่งที่เห็น

คำถาม​ (31:11) หัวใจของอานาปาน​สติ