คนแก่ๆ แสนน่าเบื่อ..

มีชีวิตย่อมมีความลำบาก อดๆ อยากๆ เป็นยาชูกำลัง ความหวังแม้ว่ายังลิบหรี่ เพราะสังคมวันนี้ มันหางานการยาก เอ้ออออ ….จำไม่ค่อยได้ เพลงของน้าแอ๊อเขา

เวลาเราเผชิญกับความกดดัน ไม่ถูกใจจากคนภายในบ้าน ใช่ว่าจะต้องทนเสมอไปนะ แม้จะเป็นพ่อแม่ก็เหอะ ไม่งั้นนำท่านลงนรกเฉยเลย 

สิ่งที่ข้าชี้ ข้าชี้ในกรณีของฝ่ายเรา ว่าเราควรยอมท่านอย่างไร ไม่ใช่เอะอะก็ยอมเพราะความที่ท่านเป็นพ่อเป็นแม่

ข้าชี้ในกรณีหากเราเป็นฝ่ายกระทำท่าน คือเราผิด ทำให้ท่านเสียใจเพราะเรามันทำผิดไปจากความเป็นลูกที่ดี

แต่ก็ใช่ว่า สิ่งที่ท่านต้องการ มันจะถูกทุกอย่างมันก็มี หากเรายอมๆๆๆๆ อย่างเดียว โดยการนิ่งเฉย และตามใจ นี่ก็เป็นการทำร้ายท่านอีกเหมือนกัน

เรายอมในกรณีที่ท่านแก่จัด คุยไม่รู้เรื่อง แม้จะเป็นเรื่องน่าเบื่อ ก็ยอมๆ กันไป

เพราะท่าน เหมือนเด็กซะแล้ว คือไม่ฟัง แต่เราก็ต้องบอกเจตนาให้ท่านรู้ด้วย เพราะคนแก่ มักชอบคิดไปเอง ยิ่งลูกสะใภ้กับแม่ผัว นี่มันหมากับแมวกันซะส่วนมาก เมื่ออยู่กันนานๆ สะใภ้มักเป็นหมา ขี้รำคาญแมว

คนแก่มักไม่ค่อยฟัง เพราะความที่คิดว่าตนเองถูกอยู่เสมอทุกเรื่อง ด้วยความที่อยากให้คนอื่นให้ได้ดั่งใจตน เราต้องคุยด้วยเหตุผล และชี้แจง เพราะทุกคนย่อมไม่ได้ดั่งใจกันอยู่แล้ว

คนเราใช่ว่าจะเป็นผู้คิดถูก มันอาจเป็นความคิดที่เอาตนเองเข้าไปตัดสินก็มีถมเถ อยากให้ได้ดั่งใจ โดยไม่ฟังความกันเลยก็มี เอาเหตุเอาผลของตนเองเป็นหลักก็มี ผิดอยู่เห็นๆ แต่จะเอาชนะให้ได้ก็มี

นี่เพราะความเป็นแม่บ้าง เป็นพ่อบ้าง เป็นผู้ให้อุปการะบ้าง เอามาอ้างเพื่อที่จะให้ได้ดังใจ บางอย่างผิด ก็ต้องว่าไปตามเหตุตามผลและปัจจัยซิถ้าไม่ฟัง ไม่ใช่ว่าเราต้องยอมไปตามที่ไม่ฟังนะ

หากยอม มันก็จะเป็นการย้อมใจให้ท่าน หมักหมมมานะและทิฏฐิที่ผิดเช่นนี้ จนเป็นสันดาน ที่สุด ความเข้าใจเราว่าเรานี้ตามใจท่าน เป็นลูกกตัญญู แต่ผลจะทำให้ท่านต้องตกลงไปในขุมนรก

เพราะกระทำกับผู้ยอม จนเป็นสันดาน โดยไม่รู้ตัว เรียกว่า โง่ทั้งลูกและแม่ ข้าเคยเจอวิญญาณพวกนี้อยู่ เอาแต่ใจเพราะลูกหลานยอม เห็นว่าพ่อแม่แก่ ยอมๆ ไป แต่ไม่อธิบายความจริงว่าบางอย่างมันก็มีเหตุมีผลไปอีกอย่าง

ไม่ใช่เป็นอย่างที่ท่านคิดเอา และจะให้ได้ดั่งใจ มันอยู่ที่เรา มีปัญญาพอรึเปล่า ที่จะชี้แจง และอดทน อย่างผู้ที่เข้าใจ ไม่ใช่ยอมๆๆ ทุกอย่าง ไม่ใช่เช่นนั่น มันก็เป็นเด็กน้อย เมื่อยอมมากๆ มันก็เหลิง จิตใจอ่อนแอ เอาแต่ใจตนเองจนเป็นสันดาน

พ่อแม่ก็เหมือนกัน เขาเข้าใจว่าเราเป็นเด็กน้อยอยู่อย่างนั่นแหละ เขาอยากให้เราได้ดั่งใจเขา แต่เขาไม่รู้ตัวเองว่า เขาเองก็เป็นเด็กน้อยลงไปทุกวัน

เรายิ่งตามใจเด็กน้อยๆ ที่แก่ตัวลงไป เพราะเห็นว่าท่านเป็นพ่อแม่ จนท่านเกิดความเคยชินไม่มีใครขวางความคิด เด็กน้อยแก่จัดเหล่านี้ จะดื้อ และสอนยากสอนเย็นยิ่งกว่า เด็กน้อยที่กำลังเติบใหญ่

วันหนึ่ง เราก็ต้องเป็นเด็กน้อยที่แก่จัดและน่าเบื่อนี้เหมือนกัน เด็กน้อยที่แก่จัด เต็มไปด้วยทิฏฐิมานะที่สะสมมายาวนาน มันแกะไม่ออกในเรื่องยึดทุกอย่างที่ตนเองคิด มันแกะยากแกะเย็น

พระพุทธองค์เจ้ายังบอกไว้ว่า คนยิ่งแก่จัดเท่าไหร่ มันก็ยิ่งห่างไกลมรรคผลเท่านั้น หากไม่ฝึกอบรมสติ ตั้งแต่ตนเองยังพอมีกำลัง สติ และปัญญา มาแต่รุ่นหนุ่มสาว เด็กน้อยแก่จัดมันดัดยาก มันไม่ฟัง ขี้งอน เอาแต่ใจ กูถูกอยู่ลูกเดียว

ยิ่งเราเป็นลูก เขายิ่งไม่ฟัง เขาคิดว่า เขาอาบน้ำร้อนผ่านเรื่องราวต่างๆ มาก่อนเขาย่อมรู้ดี แต่เขาไม่รู้ว่า สิ่งที่ผ่าน มันอาจจะผ่านแต่เรื่องเฮงซวยก็ได้

ใช่ผ่านเรื่องที่ดีงามและถูกต้อง คนผ่านเรื่องดีงามและถูกต้อง มันก็ย่อมไม่เกิดปัญหากับคนรอบข้างในครอบครัว นี่..บางทีเอาแต่ใจจนขาดสติ ไม่ฟังลูกไม่ฟังหลาน

วิธีแก้ก็คือ อธิบายในสิ่งที่ถูก หากไม่ฟัง เราก็นิ่งเสีย นิ่งแล้วยังรุกราน เดินออกมาเสีย เดินออกมายังรุกราน เดินกลับเข้าไปหา และก้มลงกราบที่ตีนเลย แล้วนิ่งเสีย

ท่านจะเกรงใจ ยิ่งเถียงก็ยิ่งเติมเชื้อไฟยังไงก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน ยอมๆ อย่างผู้มีปัญญา อย่าไปยอมเพราะขี้เกียจรำคาญ หรือทนๆกันไป

วันหนึ่ง เราก็ต้องเป็นคนแก่ วันนี้พึงเริ่มฝึกสติ และหัดพิจารณาให้ตรงตามความเป็นจริงด้วย อย่าเอาแต่ใจตนเองเป็นที่ตั้ง จนกู่ไม่กลับ แลัวกลายเป็นเด็กน้อยที่แก่จัด แสนน่าเบื่อ

คนที่น่าเบื่อ ย่อมไม่รู้ตนเองว่าน่าเบื่อ แต่ไอ้คนที่ถูกน่าเบื่อ แม่งเซ็งเป็ดชิปหาย เราจึงควรเตรียมใจและฝึกฝนสติไว้

หมั่นย้อมใจให้มีสติ และใคร่ครวญด้วยใจเย็นๆ หัดฟังเหตุผลของผู้อื่น พิจารณาสาวผลไปหาเหตุอยู่เนืองๆ เมื่อเรามาเป็นพ่อแม่คน เราจะได้ไม่เป็นพ่อแม่คน ที่พูดมาก เอาแต่ใจ ที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายต่อใครๆ โดยไม่รู้ตัว

เที่ยงนี้หวัดดีทุกคน ขอให้ทุกคนเป็นคนดี แม้ตอนนี้ ความดีจะยังไม่เต็มกับทุกคน การมีสติและปัญญาทางกุศล จะช่วยให้เราเป็นคนดีของสังคม และของคนรอบข้าง

คนแก่ที่พูดไม่รู้เรื่อง ร้อยทั้งร้อย เป็นคนขาดศีล มีแต่ศีลอุปาทานที่ยึดและเข้าใจเอา เรียกว่าเป็นผู้ขาดสติ และความละอายใจเกรงกลัวต่อบาป จึงกระทำต่อผู้อื่นเพื่อให้ได้ดั่งใจ

ใครมีพ่อแม่ช่นนี้ พึงรู้ไว้และทำใจ หากเราไม่ชี้ ท่านหมดจากอัตภาพนี้ ส่วนใหญ่ไปเกิดเป็นสัตว์ แม้ทำบุญมากมายก็ตามเหอะ แต่ใจที่ขาดการอบรม จมจมลงไปสู่อบาย นี่..เพราะลูกโง่เป็นเหตุเหมือนกัน ไม่ยอมชี้ท่าน ว่าอะไรถูก อะไรผิด

แต่คนเป็นพ่อแม่บางคน มันก็น่าเบื่อหน่ายใจกันเหมือนกัน เพราะท่านไม่ฟังและจะเอาแต่ใจ กลัวโดนทิ้ง กลัวไม่มีใคร เลยรุกรานลูกใหญ่ ด้วยอาการงอน ร้องให้ บ่นเพ้อว่าไม่มีใครดูแล

นี่..พวกพ่อแม่ที่เสียสติและวิปลาสจิต จิตเช่นนี้ ตายไปลงสู่อบายแน่ เพราะเป็นจิตที่ขาดสติปัญญา เอาอารมณ์ตนเองเป็นที่ตั้ง

พวกเจ้าอารมณ์ที่เห็นแก่ตนเองเป็นที่ตั้ง หากเป็นกันมาตั้งแต่เด็กและหนุ่มสาว พอแก่ตัวไป มันจะเป็นนิสัยและสันดานที่แก้ยาก กายแตกเมื่อไหร่ ไปอบายภูมิเมื่อนั้น

เราพึงสำรวนตนเอง และย้อมใจซะใหม่ ทำใจมีสติให้รู้สึกถึงความละอาย หัดระลึกไว้ว่า หากเราเป็นลูก เป็นเขา เป็นใคร เราจะชอบไหม ที่เราทำกับเขาเช่นนี้ หรือถ้าเขาทำกับเราเช่นนี้ เราจะทนจะชอบใจในสิ่งที่เราโดนกระทำไหม

หากมีสติระลึกอยู่เช่นนี้ ย้อมบ่อยๆ เช่นนี้ จนกลายเป็นคนเคยชินกับอาการเหล่านี้ วันหนึ่ง เมื่อเราเป็นผู้ใหญ่ เป็นพ่อแม่คน เราจะได้ไม่ต้องทน กลายเป็นคนแก่…ที่น่าเบื่อของใครๆ

และใจก็จะมุ่งไปสู่ความเป็นอริยชน เป็นคนที่ก้าวพ้นภูมิอบายได้ด้วยใจตนเอง ไม่ต้องเป็นภาระใจให้กับใคร ด้วยความหมายแห่งใจ ว่าแก่แล้วไฉน ใยทำตัวแสนน่าเบื่อ..

พระธรรมเทศนา ณ วันที่ 25 สิงหาคม 2557 โดย พระอาจารย์ธรรมกะ บุญญพลัง