การวางและว่างทางธรรม

บทนี้ต้องทำใจหน่อยนะครับ เป็นคำพูดของครูบาอาจารย์ล้วน ที่ถามตอบ คณะศิษย์นี้ชอบ หนังมันหนา ต้องโดนถากด้วยอีโต้ หากหนังบางอย่าอ่านนะครับ...

ศิษย์: หนูนี้วางจากเครื่องร้อยรัดได้มากแล้ว ปล่อยไปแทบหมดแล้วเจ้าค่ะ อยากให้ ลพ. ดูจิตหนูหน่อย

พอจ.: ตาข้ามองไม่เห็นหรอก วันนี้เราก็คุยกันมาเยอะ เกี่ยวกับการวาง และว่าง ยังไม่พออีกเหรอ

ศิษย์: ยังเจ้าค่ะ ขอเทศน์ต่อเถอะคะ ฟังแล้วรู้เลยว่าเราจะวางกันยังไง โดนด่าแล้วสะใจเจ้าค่ะ

พอจ.: ข้าไม่ได้ไปด่าไปว่าใคร แค่ยกมาให้พวกเราดู ว่าคนมันเป็นเช่นนี้ งั้นก็จะ อธิบายอีกนิดหน่อย

ศิษย์: สาธุเจ้าค่ะ รอฟัง

พอจ.: ความว่าง มันต้องมีไม่ว่างก่อน พิจารณาจนเห็นจริงประจักษ์จิต ในสิ่งที่มี ถึงเหตุที่มี ว่ามันเป็นอย่างไร มันถึงได้วาง ไม่ใช่เอะอะอะไรกูก็วาง การวางไม่ใช่เอาตัว เอาความคิดเข้าไปวาง อย่างนี้ ถูกใจก็โอเค ไม่ถูกใจก็ไม่โอเค ถ้าไม่ใช่ไม่ถูก กูก็วางอย่างนั้นนะหรือ อย่างนี้มันยึด

การวางในความหมายแห่งผู้มีปัญญา คือใจหรือโปรแกรมจิต มันเป็นผู้วาง ไม่ใช่เอาตัวตนเข้าไปเสือกเป็นผู้วาง ของมันร้อน จะเสือกหรือไม่เสือก มันก็วาง ไม่ต้องคิดต้องสั่งมันก็วาง

โปรแกรมแห่งนามขันธ์ มันทำหน้าที่ของมัน จะมีกูไม่มีกูมันก็วาง ตามโปรแกรม ที่เป็นสัญญาธรรมชาติของมัน ไม่ต้องไปเป็นผู้เสือก

การวางเฉยต่อสรรพสิ่งที่มีที่เป็นก็เช่นกัน เมื่อจิตมันได้อาศัยเหตุและปัจจัย จนประจักษ์แล้ว ผัสสะกับอะไรมันก็วางของมันเอง ไม่มีใครไปวางให้มันหรอก

มันเป็นธรรมชาติของมันเช่นนั้น ไอ้สัญญาความจำที่รู้ที่ฟังที่อ่านมา มันเป็นอาการอย่างหนึ่งของจิต มันก็ทำหน้าที่เสือกกับเขาไปเรื่อย

ไอ้เสือกนี้เป็นตัวตน เป็นแค่ยามรักษาชั่วคราว เอาผัสสะเป็นค่าจ้าง พอติดใจ มันเลยยึดเป็นเจ้าของอาการจิตเลย มันจึงเสือกไปทุกเรื่อง เก่งแม่งทุกเรื่อง

ทั้งๆที่เป็นเรื่องของธรรมดาแห่งจิต เราไปบังคับจิตไม่ได้หรอก ไม่งั้นโลกนี้ ทุกอย่างก็ต้องได้ดั่งใจซิ มันบ้าไปเอง เอาตัวตนไปเป็น ผู้เฝ้า ผู้ดู ผู้วาง มันโต่งไปข้างด้วยตัวตนผู้รู้ธรรม

มันแค่เป็นอาการของจิตอีกฟากหนึ่ง ที่ไปยึดรู้ เลยเอารู้ที่ยึด มาเป็นธรรม เข้าข้างตัวเอง เมื่อธรรมโดนสะกิด จึงคิดว่ากูโดนเล่นแล้ว เขาว่าเขาด่ากูแล้ว โทสะก็เลยกำเริบ

มันเป็นอาการแห่งตัวตนทั้งนั้น วางกันตรงไหน เขาเรียกว่าบ้าอภิธรรม เป็นกันเยอะ มาที่นี่ที่แพนี่ นักอภิธรรม ไม่เคยเห็นว่าจะมีนักอภิธรรมคนใหน ที่พากันมาเยอะแยะ มีจิตรู้ธรรมสักคน ที่รู้มันต่างเอาตัวตนเข้าไปเสือกรู้กันทั้งนั้น

เอาสัจธรรมต้อนเข้าหน่อยไปไม่เป็น มีแต่จำคำมาจากตำรา รู้จักแค่คำสมมุมุติ ที่จำยากๆ ฟังแล้วโก้ฉิบหาย พ่อแม่มันก็ฟังไม่รู้เรื่อง แล้วบอกว่านี่เป็นธรรม ธรรมพ่อธรรมแม่มัน มีแต่ภาษาต่าวชาติทั้งนั้น

พูดไทยคำ ต่างชาติคำ มันบอกว่านี่คือธรรมของ พระพุทธเจ้า ถ้าพระพุทธเจ้าแสดงธรรมแบบนี้ คงไม่มีควายที่ใหนมันจะเข้าใจธรรม

ธรรมมันต้องกระจ่างแจ้งที่ใจ รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ด้วยคำสมมุติที่มันง่ายๆ ไม่งั้นท่านจะกล่าวว่า เราเปิดของคว่ำที่มองไม่เห็น ให้หงายขึ้นมาให้เห็นโดยง่ายๆ ได้ยังไง

นี่มันของคว่ำแถมยังเปิดไม่ออกอีก แล้วมาบอกว่าแสดงธรรม เป็นธรรมของพระพุทธองค์เจ้า ธรรมหัวควยอะไร มีแต่ตัวตนเข้าไปให้เหตุให้ผล ด้วยความคิดว่า มันเป็นของมันเช่นนั้นเอง เวลามันพูดกัน ข้ายังฟังไม่รู้เรื่องเลย

ธรรมมันต้องเกิดออกมาจากใจนี่ ที่ปฏิบัติตามคำสั่งสอนแล้วเห็นชัด ไม่ใช่ เอาธรรมในตำรามาวิเคราะห์ ด้วยเหตุด้วยผล ด้วยตัวตนที่มันแสดง นั่นมันลายแทง

มันต่างมันห่าง จากความจริงไกลกันลิบลับ คำแห่งพุทธวัจนะ ที่ทรงตรัส มันยังมีกาล เหตุปัจจัย ของโยคีที่ท่านได้ทรงกล่าวอีก ที่เราอ่านเราฟังแล้วบอกว่าวางได้นั้น มันเป็นผล เรายังไม่สาวผลไปหาเหตุเลย ว่าท่านทรงชี้เนื่องด้วยเหตุอันใด เราก็ได้แค่ชื่นใจจากคำบอกเล่าหรอก

หากเรานำมาปฏิบัติ จนเกิดประจักษ์ใจ ไม่ใช่คิดเอา เราก็จะรู้ว่า อะไรที่ผัสสะแล้วไม่เร้าร้อน เย็นกายเย็นใจ นี่คือธรรม อะไรที่โดนกระแทกเข้าให้ ฟังแล้วผัสสะแล้ว เร่าร้อนไม่สบายอกไม่สบายใจ ไอ้นี่ก็ธรรม

มันเป็นธรรมทั้งคู่ ที่เป็นกุศลก็ธรรม ที่ไม่เป็นกุศลก็ธรรม สวดบาลีหน้าศพ เขาก็ว่าอย่างนั้น ไม่ใช่ถูกใจแล้วเป็นธรรม หากไม่ใช่ไม่ถูกใจไม่ใช่ธรรม นี่มันธรรมอย่างบ้าๆ เป็นธรรมแบบตัวตนหลงยึดหลงทำ ธรรมแบบนี้ ทำไปทำไม ธรรมทั้งหลายต่างออกมาจากใจนี้ทั้งนั้น ธรรมในตำรา ท่านก็เอาออกมาจากใจนี้

การวางหรือการว่าง มันต้องวางและว่างในสิ่งที่มี ไม่ใช่พอมีแล้วมันไม่วางและไม่ว่างขึ้นมา มันว่างและวางตอนที่ยังไม่มีเท่านั้นแหละ

เราวางและเราว่าง จิตเป็นผู้วางและผู้ว่าง เราไม่ใช่ผู้วางและผู้ว่าง เราเป็นแค่ไอ้เสือก ที่ไปวางและไปว่างแทนจิต เสือกเอาความคิดไปเป็นจิต มันเลยมีผู้คนวางและว่างกันทั้งเมือง

ขอให้ปฏิบัติธรรมกับเขาซักหน่อยเหอะ มันรู้มันเข้าใจวางและว่าง แต่พอใจวางและว่าง กลับบ้าน ก็ยังเย็ดเมีย นี่แหละผู้ปฏิบัติธรรมในปัจจุบันของสังคม…!!!!

ศิษย์: โธ่…อาจารย์.. ก็คนยังมีครอบครัว ก็ต้องทำการบ้านกันมั่งซิครับ เดี๋ยวเมียก็ไม่ให้มาปฏิบัติธรรม

พอจ.: หุหุ แกก็อย่าไปเที่ยวประกาศ บอกใครเขาซิ.. ปฏิบัติธรรม รู้ธรรม ทำให้แกวางและว่างได้ ไอ้ขี้โม้ พอถูกใจหน่อย อะไรๆก็วาง เป็นผู้ทรงธรรม เดินเหินยิ้มกริ่มทั้งวัน เป็นผู้วางผู้ว่างจากสิ่งทั้งปวง สอนเขาจัง พอข้าด่า ไอ้หน้าส้นตีนเข้าหน่อย เสือกไม่วางไม่ว่างขึ้นมาเชียว ธรรมที่สอนที่ชี้คนอื่น หายไปไหนหมด รึมันวางและว่างไปแล้ว จึงเหลือแต่ตัวตนที่เคืองจัด ผลมันแสดงออกอยู่ แกก็รู้ และที่สำคัญ คนอื่นๆที่แกสอนเขาก็รู้เมื่อแกแสดง…