*** “เปิดใจก้าวออกมาจากรู้เดิมๆ” ***
เก่งแล้ว..พึงเรียนรู้ยิ่งๆขึ้นไป เปิดกว้างให้ความรู้ใหม่ๆวิ่งเข้ามา
เก่งแล้ว..นึกว่าเจ๋งแล้วพอแล้วสุดทางแล้วเข้าถึงแล้ว จะต่ำต้อย
โลกนี้เรียนรู้ได้ไม่มีที่สิ้นสุด ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต
ชีวิต..เกิดมาได้โอกาสเรียนรู้ พึงศึกษาและเรียนรู้ จนกว่าจะไม่มีเครื่องมือแห่งกายเรียนรู้
ผู้รู้..ไม่เคยเต็มแห่งการเรียนรู้
ผู้รู้เปิดกว้างต่อการเรียนรู้เสมอ
ครู..ย่อมต้องการครูมาเติมเติม เพื่อที่จะเรียนรู้ในการเป็นครูสอนยิ่งๆขึ้นไป
ใจที่เปิดกว้าง..ย่อมรับอะไรได้มากมายกว่าใจที่คับแคบเพราะเข้าใจว่าตนมันรู้แล้ว
รู้แล้ว แสนตีบตัน
รู้ไม่พอ แสนยิ่งใหญ่ ใส่เท่าใหร่ก็ไม่เต็ม
เรา..เรียนรู้และเปิดโอกาสให้ใจดวงนี้ได้รับรู้ ก่อนที่เครื่องมือรู้จะสลายจางคลายหายไป
ฟ้า..สว่างใหม่ทุกวันหลังจากมืดมิดราตรี
วันนี้ เปิดใจเรียนรู้และเข้าใจสิ่งใหม่ๆดีกว่าจมแช่กับความภูมิใจในรู้เก่าๆ
ปราชญ์ย่อมเลือกที่จะเดินหนทางใหม่ๆอยู่เสมอ
เติบใหญ่ท่ามกลางสิ่งใหม่ๆ ใจดวงนี้จะไขว่คว้าสิ่งที่ไม่น่าเบื่อของชีวิต
เป็นกำลังใจให้แก่ทุกดวงจิต ที่ท้อแท้สิ้นหวังไร้พลัง
ตราบใดยังมีชีวิต ลุกขึ้นมาอย่าไร้เรี่ยวแรง
เดินออกไปจากหลุมโคลนกับดักที่เหนี่ยวรั้งใจให้หม่นหมอง
ประคองใจก้าวออกไปสู่วันใหม่และสิ่งใหม่ๆ
มีอะไรอีกมากมาย รอเราอยู่ เมื่อเรากล้าที่จะออกก้าวเดิน
เป็นกำลังใจให้แก่ทุกหัวใจ ที่เปิดใจกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง
สวัสดียามเช้า..
พระธรรมเทศนาวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2562
โดยพระอาจารย์ ธรรมกะ บุญญพลัง