รักเท่าไหร่ เจ็บปวดคูณทวี..

รักเท่าไหร่ เจ็บปวดคูณทวี..

176
0
แบ่งปัน

รักเท่าไหร่ เจ็บปวดคูณทวี..

พอดีเขาฝันเห็นแม่ด้วย และข้าเองก็ห้ามเขาไม่ให้มายุ่ง ตอนไฟมันเผาข้า ข้าอยากให้ไฟมันเผา เขาฝันมาอย่างนั้นจึงโทรมาหารู้สึกใจคอไม่ดี

อันชีวิตนั้น ที่จริงเวลามันไหลผ่านไปไวมากเลยนะ เรามัวทำอะไรกันอยู่

ตื่นมารับรู้เรื่องราวความจริงซะทีเหอะ อย่ามัวหลับใหลอยู่เลย ว่าชีวิตเราต้องเผชิญแต่การจาก แล้วอยู่ต่อไปอย่างผู้รู้และเข้าใจความจริง นี่สองทุ่มกว่าแล้ว อากาศเริ่มหนาว สงสัยค่อยโม้กันดีกว่ามั๊ย

สมัยเด็กๆ น้องข้าคนนี้ มันรักข้ามาก ข้าอุ้มมันตั้งแต่หอยเท่านิ้วชี้ เดี๋ยวนี้มัน 40 แล้วมั้ง ไวมากๆ มันเห็นข้าพุงปลิ้น มันเลยเศร้าใจ

มันคงลืมไป ว่าพี่ชายคนนั้น ตายไปตั้งนานแล้ว ชีวิตหมดสิ้นพี่ที่แสนรักไปแล้ว ที่เหลืออยู่นั้น มันเป็นเพียงสัญญาอารมณ์เท่านั้น

เมื่อหลายปีก่อนโน้น น้องมันบินมาหา มาพร้อมญาติที่พอหลงเหลืออยู่ แค่มาเห็นพี่ชายที่แสนรัก ผอมแห้งและดำปิ๊ดปี๋ ถึงกับช็อกและร้องไห้ น้องสาวขาวจั๊ว พี่ชายดำปิ๊ดปี๋มันตัดกันดี

อยากจะกอดพี่ชาย…. พี่ชายก็แสนดี อ้ามือกางแขนออกให้น้องสาวเข้ามากอด น้องสาวตาโต มองซ้ายมองขวา กระโดดเข้าใส่ กอดหัวใจพี่ชายเอาไว้ ด้วยใจกองโตไม่คิดว่าจะได้กอด

กอดไว้เอาหน้าแนบอก ขยี้หัวไปมา กอดอย่างหนำใจที่ได้กลับมากอด กอดอย่างผู้กระหายที่ได้กอด น้ำตาร่วงพรูอาบนองสองแก้ม เธอแค่แกล้งทำกางมือ เอียงคอ ยิ้มเล็กน้อย เหมือนแกล้งถามหาไออุ่นแห่งการโอบกอด พี่ชายพยักหน้า เธอจึงกระโดดกอดอย่างไม่รั้งรอ

กอดพี่ชายที่จางหายไป กอดพี่ที่แสนดีคนนั้น กอดพี่ที่จูงน้องมองท้องฟ้า กอดพี่ที่ใครทำร้ายก็ปกป้อง กอดพี่ที่แบ่งทุกอย่างให้ กอดพี่ชายที่ไม่มีให้กอดอีกแล้ว

น้ำตาไหลพรากสะอึกสะอื้นร่ำไห้ กอดไว้ปานพี่ชายจะสลายตายจาก น้องกอดซากแห่งพี่ชายที่เหลือแต่ร่าง

สาวน้อยตัวเล็กๆ คนนั้น ก็ยังเป็นสาวน้อยที่ใจเล็กๆ อยู่เช่นเดิม พี่ชายยอมให้น้องสาวกอด กอดอย่างหนำใจ

นั่น…ให้กอดเป็นครั้งสุดท้าย และเป็นครั้งแรกที่ห่างหายไปหลายสิบปี เสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ นี่เป็นเสียงดีใจ หรือแสนเศร้าที่ต้องจากไกลกันหนอ

นึกถึงตอนหนูน้อยอาร์มี่ที่เฝ้ารอ แต่พอเห็นพ่อแล้ววิ่งหนี เมื่อพ่อจากออกไป สาวน้อยร่ำไห้น้ำตาไหลปรี่ เสียงร่ำร้องอาบนองน้ำตา

พ่อจ๋า….. พ่อจะหนีหนูไปไหน พ่อกลับมาก่อน หนูจะไม่หลบพ่ออีกแล้ว หนูเขินหนูอายพ่อจ๋า กลับมาให้หนูกอดหน่อยได้ไหม อย่าเพิ่งจากไป หัวใจหนูมันต้านใจไม่ได้

แค่หยุดดูหนูหน่อยก็ได้ หันกลับมาก่อน อย่าเพิ่งจากไปอีกพ่อจ๋า ฮือๆๆๆ

หนูอยู่นี่….. พ่อเห็นไหม

พ่อกลับมาหาหนู อีกครั้งเถิดพ่อ……. ขออีกครั้ง หนูจะไม่วิ่งหนีไปไหน

พ่อหันกลับมาได้ไหม หนูขออีกครั้ง….. ขออีกครั้งให้หนูได้กอดพ่อ

ขอหนูได้กอดพ่ออีกครั้ง… หนูขออีกครั้ง… ขออีกครั้ง… จะได้ไหม

น้ำตาที่ไหลปรี่อาบแก้มท่วมท้นหัวใจ สาวน้อยอาร์มี่ ซบหน้ากับไหล่ของพี่ชาย สะอึกสะอื้นร่ำไห้ เสียงภายในกระซิบใจ

พ่อจากไปแล้ว…. พ่อจากไปแล้ว….หนูไม่มีพ่อให้โอบกอดอีกแล้ว กลับมาให้หนูได้กอดหน่อย พ่อจ๋า ขออีกครั้ง หนูขออีกครั้ง ให้เป็นครั้งสุดท้ายจะได้ไหม….

นี่น้องสาวที่แสนรัก กำลังกอดพี่ชาย สะอึกสะอื้นร่ำไห้ พี่ชายคนเดียวกำลังจะจากไปแล้ว ขอกอดนานๆ ได้ไหม ขอหนูกอดไว้นานๆ

เสียงร้องโฮกๆๆ ทำเอาทุกคนเงียบกริบ พี่ชายจับไหล่น้องสาวให้ถอยออก แต่น้องสาวกลับดึงมือเข้ามากอดให้แน่นหัวใจร่ำไห้ อย่าผลักหนูไป…… ขอเวลาอีกหน่อย

ใครช่วยหยุดช่วยฉุดเวลาให้ช้าๆ ลงหน่อยได้ไหม….. ขอเพียงแค่อยู่ใกล้ๆ ใจ ขอกำลังใจของพี่ชาย มาโอบกอดไว้ ขอกอดอยู่อย่างนี้ ในห้วงใจภายในของน้องสาว

เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย……. พี่ชายเจ้าตายไปแล้ว ไม่มีแล้วพี่เจ้าคนนั้น ที่ยืนอยู่นี่เป็นอนาคตของพี่ชาย วันเวลามันกลืนหาย พี่ชาย เกิดใหม่แล้ว

ความรักทำให้เราทุกข์เหลือหลาย “..แม้ไม่ตาย ก็เหมือนตายเมื่อจมกับความรัก..”

รักนี้แม้บริสุทธิ์ จากราคะชายหญิง มันก็เป็นหอกเป็นดาบกระชากใจยิ่ง เมื่อยามพรากจากใจ

ตื่นขึ้นมาเถิดเพื่อนเอย….. ที่ใดมีรักที่นั้นมีทุกข์ นี่ใช่เลย เพียงแต่มันยังไม่พราก ไม่จาก มันก็เลยเฉยๆ

โดนพรากโดนจาก ไม่ได้ดังใจเมื่อไหร่ ไอ้ที่เฉยๆ มันโดนความรักเสียบแทงแทบดิ้นตาย…..

ข้าเองเคยยืนให้น้องสาวกอด ท่ามกลางผู้คน หลายคนคงคิดว่าข้านี่คงหนีเมียมาบวช หลายคนหยุดมองด้วยความแปลกใจ

หลายคนตะลึงตกใจ ที่หญิงสาวกอดพระ และหลายคนร่วมร้องไห้ กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว นี่..ความรันทดใจที่เกิดจากการต้องพราก

เรา…. เตรียมใจรับการพรากแล้วรึยัง ?

เตรียมใจลับใจให้มันคมๆ ไว้ วันใดจากไกลจากสิ่งที่รักและหวงแหน จะได้ต้านทานได้ ใจที่ได้ฝึกจนเคยชิน มันเป็นใจที่ต้านกระแสได้ ใจที่ใส่ปัญญาชี้แนะสั่งสอนใจ ว่าให้ใจ หัดยอมรับว่า

“… โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน โลกนี้ไม่มีอะไรได้ดังใจ โลกมันเป็นของมันเช่นนี้ ยอมรับได้ไหม …”

หากเข้าใจ ว่ามันเป็นของมันเช่นนี้เองได้ ก็ยิ้มรับอย่างเต็มหัวใจ เออ…ช่างหัวแม่งมัน

โอเคนะ คืนนี้คุยกันหนุกๆ หวัดดี

ไง..วันไหนข้าตาย คงได้เศร้ากันบ้างหรอก อารมณ์มันพาไป มันเลยไหลไปเป็นชุด หลายปีก่อนโน้น พี่จิ๋วก็น้ำตาคลอ

ข้าตายนี่ สะเทือนไปหลายโลก เพราะหลายโลกมันรู้จักข้า ที่รักมากๆ ก็มี ที่จ้องจะกระทืบก็มี แต่ยิ่งอยู่ เทวดายิ่งรัก

รักเพราะข้า มันกวนตีน ดื้อด้านผุดๆ เขาตัดหางปล่อยเกาะ ข่าวดีก็คือ อายุขัยข้าหมดไปแล้ว หมดไปจะสองปีแล้ว

ที่อยู่นี่ มีหน้าที่ค้างคาอยู่เพียงเล็กน้อย ทำชดใช้ให้มันจบๆ กันไป เบี้ยวได้ข้าเบี้ยวไปแล้ว อยู่ไปข้าก็แสนจะเซ็งโลก แสนเบื่อกับการพรากแล้วพรากเล่า มันโดนพรากจนใจด้านชา

ใจมันไม่แสวงหาเพื่อสะสมให้มันหวงแหนเป็นตัณหาขึ้นในหัวใจอีกต่อไป ชีวิตที่เหลือทำๆกันไป ตามหน้าที่ที่พอมีกำลังและปัญญา ทำให้โลกฟรีๆ ถือว่าชดใช้ ใจไม่เอาบุญอะไร ให้มาชดใช้บุญที่ทำอีกเลย ขอชาตินี้เจ็บกับการพรากครั้งสุดท้าย…แม้บุญกุศลกูก็ไม่เอา..!!!

*********************************

พระธรรมเทศนา ณ วันที่ 15 ตุลาคม 2557
โดย พระอาจารย์ธรรมกะ บุญญพลัง